بسیاری از والدین از تنبلی، بی‌توجهی و بی‌احترامی به دیگران و سر به هوا بودن فرزند خود گله می‌کنند و بر این باورند که فرزند خوب آنها به کلی عوض شده است. در نتیجه برخی از آنها در برابر بی‌قیدی و سرکش بودن جوان واکنش شدید نشان می‌دهند و برخی دیگر با کنار کشیدن خود از معرکه و آزاد گذاشتن بی‌قید و شرط مشکل را ده برابر می‌کنند. در حالیکه در همین دوره می‌توان به جوان نزدیک شد و با تربیت و راهنمایی صحیح احساس همکاری و مسئولیت و تفاهم را در او تقویت کرد. تردیدی نیست که می‌توان با توجه به نیاز و خواسته‌های جوانان و ایجاد حس اعتماد به نفس و اطمینان در آنها، ضمن حل مسائل جوانی و مشکلات دوره بلوغ از ناسازگاری، نشانه‌های عصبی و اختلالات رفتاری پیشگیری نمود.

مشکلات دوران بلوغ

بسیاری از کسانی که دوره بلوغ را می‌گذرانند، مشکلی ندارند و شخصیت سالمی پیدا می‌کنند. اما عده‌ای نیز با از دست دادن قدرت سازگاری دچار کشمکش وتضاد می‌شوند. جوانانی که نتوانند با مفاهیم واقعی زندگی آشنا شوند ممکن است نتوانند با محیط خود همساز گردند. در نتیجه به جای قبول مشکل و روبرو شدن با آن دچار شکست عصبی و روانی می‌شوند و از مشکلات واقعی زندگی فرار می‌کنند.جوانی که قدرت پذیرش و حل مشکلات را ندارد، به جای فعالیت مثبت، حالت دفاعی به خود می‌گیرد و بیشتر وقت خود را صرف مبارزه منفی می‌کند. چنین شخصی ممکن است با توسل به دفاع روانی مانند: خیالبافی، استدلال غیرمنطقی، همانندسازی، انکار، جا‌به‌جایی، جبران، برون‌افکنی، بازگشت و تبدیل و تعویض به فریب و گریز از حقیقت بپردازد. مثلا، جوانی برای فرار از عقده حقارت، به جای شناخت و استفاده از استعداد واقعی خود، به شوخی و مسخرگی رو می‌آورد، دیگری با گریز از حقیقت به رویا پناه می‌برد، برخی از جوانان برای فرار از مشکلات به عقب و قهقرا می‌روند و با بازگشت به دوره کودکی و عدم پذیرش مسئولیت احساس رضایت خاطر می‌کنند. عده‌ای نیز خطای خود را به دیگرن نسبت می‌دهند و وقتی نمره کافی در درس نمی‌گیرند کینه‌توزی معلم را بهانه می‌کنند و برخی از جوانان نیز برای فرار از درس و کار، بیماری و دردهای موهوم قلبی و مفصلی را مطرح می‌کنند.

نقش خانواده در تامین بهداشت روانی فرزندان

با آگاهی و شناخت بهداشت روانی می‌توان مشکلات روحی دانش‌آموزان را شناخت و با حل آن هم مشکلات آموزش را ساده‌تر کرد و هم دانش‌آموزان را به زندگی بهتر و مفیدتر گرایش داد. اگر والدین و معلمان از بهداشت روانی آگاهی داشته باشند می‌توانند با ایجاد و افزایش نیروی کار، قدرت یادگیری و تفکر و سازگاری در دانش‌آموز به او کمک کنند تا به رشد و تکامل شخصیت خود بپردازد و از کجرویها ایمن شود. متاسفانه به علت ناآگاهی، به بهداشت روانی توجه زیادی نشده است و توصیه‌هایی که به سلامت روح و روان می‌شود به خوبی قابل درک نیست. حقیقت این است که بیشتر جوانان در ضمیر خود به دانش و تجربه بزرگان ایمان دارند و مایلند مشکلات خود را با کمک پدر و مادر و معلم خود حل کنند. با شناخت و برخورد صحیح و آموزش مناسب می‌توان به این خواسته درونی جوانان جامه عمل پوشانید و به جای انتقاد و سرزنش و تمسخر، آنان کمک کرد تا شخصیت سالمی به دست آورند.

ذکر این نکته اهمیت دارد که بیشترین شکستها را در دوره بلوغ کسانی می‌خورند که از حمایت افراطی پدر و مادر برخوردار بوده‌اند. خانواده تاثیر عمیقی در کودک می‌گذارد و شخصیت او را پی‌ریزی می‌کند. اگر کودک بیش از حد مورد توجه و حمایت واقع شود آماده کجروی، ناسازگاری و تجاوز به حقوق دیگران خواهد شد. با حمایت افراطی، کودک لوس و نازپرورده بار می‌آید و در نتیجه با صفاتی چون خودخواهی، پرتوقعی، یاغیگری و احساس عدم مسئولیت نمی‌تواند به صورت انسانی بزرگ و مسئول و مستقل زندگی کند. تعریف و تمجید بیجا از کودکان سبب می‌شود که اگر در دوره بلوغ به آنها بی‌توجهی شود و یا به کارهای ناپسند آنها خرده گرفته شود واکنشهای شدید نشان می‌دهند. در مقابل، کسانی هم که با محرومیت عاطفی، فقدان مهر مادری و طرد روبرو بوده‌اند نمی‌توانند مهر و عواطف دیگران را احساس کنند و با احساس ناامنی، حس تقصیر و گناه و رفتارهای نابهنجار و خصمانه به ترک مدرسه و ناسازگاری اقدام می‌کنند.

نبودن رابطه صحیحی بین پدر و مادر و کودک سبب می‌شود که جوان در دوره بلوغ در معرض خطر و نابهنجاری شخصیت قرار گیرد. مطالعه درباره اعتیاد، انحراف جنسی و بزهکاری جوانان نشان می‌دهد که سالم نبودن محیط خانواده چه نقشی در شخصیت فرد دارد. برای سالم کردن محیط خانواده باید بین همه اعضای خانواده رابطه صحیح برقرار شود؛ مواظبت مادر از فرزند باید با محبت و مهربانی اما توام با مصلحت‌بینی انجام گیرد، در فرزند احساس ایمنی و اطمینان بوجود آید، از اختلاف و کشمکش زناشویی و خانوادگی پرهیز شود و پدر با رفتار خردمندانه توام با مهربانی، انضباط و قدرت استدلال منطقی در خانواده برقرار کند.

 فرزندي دارم كه بشدت از جمع گريزان است. نمي داند در حضور مردم چگونه بايد رفتاركند،صورتش به شدت سرخ مي شود. رفتارش در خانه و مدرسه متفاوت است و هيچ وقت ازحق خود دفاع نمي كند. كمرويي مقوله اي ناروشن است، هر چه نزديكتر به آن بنگريم. تنوع بيشتري در آن مشاهده مي كنيم.بنابراين قبل از آن كه درباره نحوه مقابله با آن فكر كنيم، بايد از مضمون كمرويي شناخت بيشتري داشته باشيم.

 تعــــريف كمــــرويي

كمرويي، صفت فردي است كه به خاطر ترسويي،احتياط كاري و عدم اطمينانش،نزديك شدن به آن مشكل است.فرد كمرو هشيارانه از مواجهه با افراد يا چيزهاي مشخص يا انجام كاري همراه آنان بيزار است. در گفتار يا كردار خود ملاحظه كار است،از ابراز وجود بيزار است و به طور محسوسي ترسوست.ممكن است فرد كمرو كناره گير يابي اعتماد وياازخمير مايه ي ديگري باشد: شخصيتي پرسش انگيز، بي اعتمادومشكوك. فرهنگ لغت، كمرويي رابه عنوان ناراحت بودن در حضورديگران تعريف مي كند.امابه نظرنمي رسد كه اين تعريف مطلب زيادي به آنچه عموماَدرباره كمرويي مي دانيم بيفزايد هيچ تعريف واحدي كفايت نميكند. زيرا كمرويي براي افراد مختلف داراي معاني متفاوت است.كمرويي شرايط پيچيده اي است كه آثارمختلفي بر جاي مي گذارد، از ناراحتي مختصر تا ترس بي مورد از مردم و روان رنجوري حاد.

علل كمـــــــــرويي

كمرويي علل مختلفي دارد، بعضي از آنها از اين قرارند:

• وجود فــــرد كمرو در خانواده مثل پدر،يا مادر كمـــرو  و الگوگيري كودك از او
• تحقيــــر كـــودك در خانه و مدرسه
• برچسب كمـــرويي بر كـــودك زدن و تلقين كمــــرويي به او
• مقايسه كـــودك با ديگــــران
• توقــــع بيش از حد از كـــودك داشتن
• تجارب منفــــي كـــودك در موقعيتهاي مختلف
• نقل مكان هـــاي مكــــرر خانواده
• تـــــرتيب توالد
• طلاق يا مـــرگ يكي از والــــدين
• آرمان گــــرايي والدين و يا جامعـــــــه

اگر بيش فعالي تا سن خاصي ادامه يافته و درمان نشود، حتما كودك را در بزرگسالي به سمت رفتارهاي پرخطر سوق مي‌دهد.

حتما ديگر همه مي‌دانيم كه بيش فعالي در كودكان چه بيماري‌‌اي است و كودكان بيش‌فعال چه علائمي را از خود نشان مي‌دهند؛ بي‌قراري، كم توجهي، بي‌دقتي و خيلي از علائم مشابه كه البته اگر تا سن خاصي ادامه يافته و درمان نشوند، حتما كودك را در بزرگسالي به سمت رفتارهاي پرخطر سوق مي‌دهند.

البته شايد خيلي از والديني كه چنين فرزنداني دارند، هنوز نمي‌دانند كه در برابر بيش‌فعالي كودك خود چه عكس‌العملي را بايد نشان دهند. راهكارهاي زير ممكن است در اين مورد به شما كمك كنند:

 1 - فرزند شما همان کاری را انجام می‌دهد که شما انجام می‌دهید فرزندان شما برای این‌که چگونه در دنیای بیرون رفتار کنند، از رفتار شما الگو می‌گیرند. شما باید از رفتار خودتان برای راهنمایی فرزندتان کمک بگیرید.

 اگر می‌خواهید فرزندتان کلمه «لطفا» را به کار برد، خودتان نباید استفاده از این کلمه را فراموش کنید. اگر می‌خواهید فرزندتان با صدای بلند صحبت نکند، باید صدای خود را همیشه در حد معقول نگه دارید. فراموش نکنید آنچه که در عمل ثابت می‌کنید، بسیار مهم‌تر از آن است که حرفش را می‌زنید.

 2 - احساستان را به فرزندتان نشان دهید صادقانه به فرزندتان نشان دهید که رفتار او چه تاثیری در شما می گذارد. احساسات فرزند شما از خود شما تاثیر می‌پذیرد. شما برای فرزندتان شبیه یک آینه هستید. او احساسات و رفتار شما را دریافت می‌کند و بازتاب می‌دهد.

 در سن 3 سالگی کودک می‌تواند احساسات خود را به صورت واقعی نشان دهد. یک مثال ساده؛ وقتی شما می‌گويید: «من از این زندگی خسته شده‌ام» و با ضمیر«من» جمله را آغاز می‌کنید، به فرزندتان این امکان را می‌دهید که زندگی را از دیدگاه شما ببیند. بنابراین در انتخاب جملاتتان بسیار دقیق باشید.

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه با هر username كه باشم، من را connect می كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه تا خودم نخواهم مرا D.C نمی كند .

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه با یك delete هر چی را بخواهم پاك می كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه اینهمه friend برای من add می كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه اینهمه wallpaper كه update می كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه با اینكه خیلی بدم من را log off نمی كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همه چیز من را می داند ولی SEND TO ALL نمی كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه می گذارد هر جایی كه می خواهم Invisible بروم

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همیشه جزء friend هام می ماند و من را delete و ignore نمی كند.

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همیشه اجازه، undo كردن را به من می دهد

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه من را install كرده است
خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچ وقت به من پیغام line busy نمی دهد

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه اراده كنم، ON می شود و من می توانم باهاش حرف بزنم

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه دلش را می شكنم، اما او باز من را می بخشد و shout down ام نمی كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه password اش را هیچ وقت یادم نمی رود، كافیه فقط به دلم سر بزنم

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه تلفنش همیشه آنتن می دهد

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه شماره اش همیشه در شبكه موجود است

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچ وقت پیغام no response نمی دهد

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هرگز گوشی اش را خاموش نمی كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچ وقت ویروسی نمی شود و همیشه سالم است

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه هیچوقت نیازی نیست براش BUZZ بدهم

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه آهنگ حرف هاش همیشه من را آرام می كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه نامه هاش چند كلمه ای بیشتر نیست، تازه spam هم تو كارش نیست

خدا را دوست دارم ، بخاطر اینكه وسط حرف زدن نمی گوید، وقت ندارم، باید بروم یا دارم با كس دیگری حرف می زنم

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه من را برای خودم می خواهد، نه خودش

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همیشه وقت دارد حرف هایم را بشنود

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه فقط وقت بی كاریش یاد من نمی افتد

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه می توانم از یكی دیگر پیشش گله كنم، بگویم كه ….

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه همیشه پیشم می ماند و من را تنها نمی گذارد، دوست داشتنش ابدی است

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه می توانم احساسم را راحت به آن بگویم، نه اصلا نیازی نیست بگویم، خودش میتواند نگفته، حرف ام را بخواند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه به من می گوید دوستم دارد و دوست داشتنش اش را مخفی نمی كند

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه تنها كسی است كه می توانی جلوش بدون اینكه خجل بشوی گریه كنی، و بگویی دلت براش تنگ شده

خدا را دوست دارم ، به خاطر اینكه ، می گذارد دوستش داشته باشم ، وقتی می دانم لیاقت آنرا ندارم

خدا را دوست دارم به خاطر اینكه از من می پذیرد كه بگویم : خدا را دوست دارم

جوهره‌ي يك رابطه‌ي سالم و انساني، جلب اعتماد و زمينه‌ي اساسي جلب اعتماد، رعايت صداقت در گفتار و كردار است.بايد به نوجوان اعتماد كرد و به وي اجازه داد كه به تدريج پس از كسب آگاهي‌هاي لازم، خود تصميم بگيرد.مشورت كردن با نوجوان، سهيم كردن او در برنامه‌ريزي خانوادگي توجه به نيازها و علايق او همگي بيانگر احترام گذاشتن به نوجوان است.در صورت لزوم توصيه مي‌شود هر فرد را با خودش و وضعيت او در گذشته و حال مقايسه كنيد.بايد به نوجوان كمك كرد تا خويشتن خويش را همانطور كه هست، ببيند و بپذيرد و به خودشناسي لازم نايل شود.                                                         به ادامه مطلب بروید

- نسبت به همسر خود نگرشی مطلوب و متعالی داشته باشید و او را امانت الهی بدانید و در حفظ و نگهداری این ودیعه الهی تلاش كنید.

2- به همسر خود احترام بگذارید و با وی محترمانه صحبت كنید و در ارتباط با او از عواطف سرشار و محبت بسیار دریغ نورزید .

3- حقوق متقابل خود و همسر خود را بشناسید و در ایفای حقوق وی تلاش نمایید .

4- پدر و مادر كانون منظومه خانوادگی هستند كه تشعشعات عاطفی خود را در محیط خانواده می پراكنند و حیات عاطفی را رونق می بخشند .

5- پدران و مادران پایه گذاران شخصیت فرزندان و معماران خوشبختی آنان هستند. پس در تقویت روابط خود هر چه بیشتر تلاش كنید .

6- همسر خود را فردی  با ارزش و برخوردار از كرامت انسانی بدانید .

7- همسر خود را فردی مستعد كمال ، پیشرفت و تحول بپندارید .

8- به پیشرفت و ترقی و رشد شخصیت همسر خود علاقه مند باشید و زمینه را برای تحقق این امر فراهم نمایید و از این طریق كانون خانواده را از زوال و فرسایش تدریجی مصون سازید و عرصه زندگی را برای نوآوریها بگشایید .

9- زمینه را برای پرورش احساسات مثبت و عواطف سازنده نسبت به همسر خود فراهم سازید و از داد و ستد عاطفی به سه شیوه قلبی ، كلامی و عملی استفاده كنید. به شریك زندگی خود ابراز محبت كنید، اورا قلباً دوست بدارید و با زبان عمل هم این امر را ثابت نمایید .

10- محبت خود را به همسرتان به صورت عملی نیز نشان دهید.سعی كنید در روز تولد او ، یاسالگرد ازدواج و یا مناسبت های دیگر به او هدیه دهید و از این طریق محبت خود را ابراز نمایید .

بارها گفته و شنيده ايم که محبت عامل پيوند دهنده زن و شوهر و عامل اصلي حفظ ثبات ميان آنها است. اما چرا برخي اوقات عشق و محبتي که دست مايه رضايت و غناي روابط زناشويي است به مرور تغيير شکل مي دهد و آن عشق و شيدايي اوايل ازدواج کمرنگ شده و جاي خود را به بي محبتي و بي تفاوتي و در موارد شديد کينه و نفرت مي دهد.اطراف ما زوج هاي بسياري هستند که روابط گرم و محبت آميزشان به سردي مي گرايد بدون آنکه تغيير چشم گيري در زندگي شان حاصل شود و اختلاف نظر عميقي ميانشان صورت گيرد. سوال مهم اينجاست که بر سر روابط عاشقانه چه مي آيد؟بعد از ازدواج ترس از تنها ماندن و احساس تنهايي کردن که در دوره قبل از ازدواج وجود داشت کمتر مي شود. اما بعضاً دچار اين احساس مي شوند که خواسته هاي يکديگر را آن طور که بايد و شايد برآورده نمي کنند و بيشتر از گذشته بايد براي نيازهاي يکديگر اولويت قايل شوند. در اين زمان است که حس سازش و از خودگذشتگي که لازمه هر ارتباط صميمي است رنگ مي بازد و دلزده و ملال انگيز مي شود.زمينه هاي اختلاف که پيوند زناشويي را تهديد مي کند بسيار است. اما مهمترين دليل آن عدم برقراري ارتباط متقابل بين زن و شوهر است. جملاتي از اين قبيل که «ما ديگر نمي توانيم با هم بسازيم»، «ديگر تفاهم نداريم» و يا «اختلاف ما حل نشدني است» حاصل اين عدم ارتباط متقابل است.بسياري از زن و شوهرها از اين موضوع شاکي هستند که وقت کافي براي گذراندن وقت با يکديگر ندارند. اما در حقيقت موضوع اصلي کمبود وقت نيست.

پرورش كودكان كار پيچيده اى است. به خاطر ويژگى هاى متفاوت كودكان، هيچ دستورالعمل خاصى براى پرورش همه آنها وجود ندارد. هر كودك براى رشد، بنا به خصوصيات فردى و محيطى اش به روشى متفاوت از ديگر كودكان نيازمند است. آنچه مشاوره مى نامند تنها بخش كوچكى را شامل مى شود. اما شرايطى براى پرورش بهتر كودكان لازم و ضرورى است. مخصوصاً وقتى روانشناسان خانواده از اين شرايط براى شناسايى بهترين پدر و مادرها استفاده مى كنند:

1: مى دانند چه وقتى اجازه رفتن دارند
واقعيت، تلخ يا شيرين، اين است: ما تنها زمانى اجازه داريم از بخش عمده مسؤوليتمان به عنوان والدين چشم پوشى كنيم كه كودكانمان را تشويق كنيم خود كارهاى شخصى شان را انجام دهند، به آنها بياموزيم كه مستقل بينديشند، مشكلات شخصى شان را حل كنند و توانايى هايشان را به طور كامل بشناسند و باور كنند.
متأسفانه تعدادى از والدين كارهايى را براى كودكشان انجام مى دهند كه او به راحتى از عهده انجام آن بر مى آيد. براى آنكه كودكانمان آسوده باشند و ناراحت نشوند، وظيفه ماست آنها را در مشكلات يارى كنيم و آنها را رهايى بخشيم. اما اين كارمان بايد به گونه اى باشد كه به او بياموزيم از اشتباه خود درس بگيرد. كودك ۲ ساله ما توانايى آن را دارد كه خود لباس بپوشد. البته بايد به او آموخت چگونه اين كار را انجام دهد و لباسهايى در اختيارش گذاشت كه پوشيدن و در آوردن آن راحت باشد. هنوز خيلى از والدين، تا وقتى كه كودكشان به مهدكودك برود خود لباس به كودكشان مى پوشانند. در آنجاست كه كودك، اين فرصت را مى يابد استعدادهاى خود را گسترش دهد، تواناييهاى خود را بشناسد و حتى از به كار بردن آنها لذت ببرد. همين طور، بايد كودكان را تشويق كرد رفتارهاى اشتباهشان را بررسى كنند و به يك نتيجه درست برسند. فرض كنيد براى مثال يك كودك، دوچرخه اش را در كوچه رها مى كند. مطمئناً، براى والدين وسوسه انگيز است كه دوچرخه او را سر جاى خود بگذارند. اما بهترين كار آن است كه كودك را از عواقب اين كار با چنين پرسشهايى آگاه كنند: «فكر مى كنى براى دوچرخه ات كه توى كوچه انداختى چه اتفاقى مى افتد؟» اگر شانس يارتان باشد او با اين پرسش درباره آن فكر خواهد كرد و به اين نتيجه مى رسد بهتر است دوچرخه را سرجاى خود بگذارد.
تماشاى كودكانمان هنگامى كه اشتباه مى كنند و زمين مى خورند آسان نيست. اما اغلب اين بهترين موقعيت است كه فرزندانمان متكى به نفس، لايق و مستقل بار بيايند. آنچه هدف تمام پدر و مادرهاى خوب است.

در جوامع كنوني، اغلب والدين خواستار آنند كه فرزندانشان بتوانند راه و روش زندگي خود را به درستي انتخاب كنند يعني اين كه مثلاً به دانشگاه و ديگر مراكز عالي راه يابند و يا در انتخاب همسر دچار هيچ گونه لغزش و سستي نشوند و در نهايت بتوانند در جامعه خود، شخصيت و حرفه خويش را به تثبيت برسانند. اگر از والدين سؤال شود كه آيا دوست دارند فرزندشان در آينده بتواند در اجتماع پيروز و موفق باشد، بي شك پاسخ خواهند داد! «بله، البته!» اما متأسفانه بسياري از والدين حتي كمترين فرصت را به كودكان خود نمي دهند تا آنان مجال اين را داشته باشند كه افكار و احساسات خود را آشكار سازند. اغلب والدين از كودكانشان انتظار دارند كه ساكت بوده و تسليم خواست هاي آنان باشند، به خصوص در اوقاتي كه در خارج از خانه همراه آنان هستند و اين انتظار حداقل تا سن 20 سالگي فرزند ادامه دارد و بعد از اين سن آنان منتظرند كه حصارها شكسته شود و فرزندشان بتواند بر تمامي معضلات اجتماعي فايق آيد!

همه ما وشما به خوبي مي دانيم كه نقش الگويي پدر ؛مادر ومعلم درتكوين شخصيت كودكان برهيچكس پوشيده نيست چون طبق يك نظر سنجي كه از دانش آموزان دبيرستان هاي دخترانه شهر اصفهان در يكي از نواحي آموزش وپروش صورت گرفته است در پاسخ به اين سؤال كه شما از چه كسي بيشتر حرف شنويي داريد وبه عبارت ديگر الگوي شما درزندگي فردي چه كساني مي باشند 90% آنها بالاتفاق گفته اند پدر ؛مادرومعلم ونيز از آنجا كه فراهم نمودن زمينه هاي مناسب تربيتي ؛ عاطفي و اجتماعي مناسب در خانه ومدرسه براي فرزندان ازمهمترين وظايف اصلي پدر ؛مادر ومعلم مي باشد تا بچه ها به جايي غير از مدرسه وخانه به عنوان يك پايگاه امن ومورد اعتماد فكر نكنند ونظر به اينكه اغلب مشكلات اخلاقي ؛ رفتاري وعاطفي فرزندان ريشه در ضعيف بودن مهارتهاي ارتباطي والدين ومعلمين با آنان دارد دراين گفتار سعي مي شود شيوه هاي مطلوب بر قراري ارتباط با فرزندان كه همان آنتن هاي موثر ارتباطي مي باشد را ياد آور شويم.

مقاله كامل را در ادامه مطلب بخوانيد